Harmony Korine'in ilk yönetmenlik denemesi olan Gummo (1997), geleneksel anlatı yapısını tamamen reddeden ve izleyiciyi rahatsız edici bir gerçekliğe davet eden bir kült filmdir. Bir kasırganın harap ettiği Ohio'nun Xenia kasabasında geçen film, bu felaketin ardından hayata tutunmaya çalışan, toplumun kenarında yaşayan karakterlerin günlük hayatlarından kesitler sunar. Olay örgüsünden ziyade bir dizi vinyet ve absürt sahneyle ilerleyen Gummo, ergenlik, yoksulluk, umutsuzluk ve Amerikan rüyasının çöküşü gibi temaları deneysel bir biçimde ele alır.

Profesyonel olmayan oyuncuların performansları, filmin kasıtlı olarak ham ve düzensiz olan estetiğine büyük katkı sağlar. Karakterler, ölü kediler satmak, tutkalla kendine işkence etmek veya boş zamanlarını anlamsızca doldurmak gibi sıra dışı eylemlerle vakit geçirir. Korine'in yönetmenliği, izleyiciyi bu terk edilmiş manzaranın içine çeker ve rahatsız edici bir şekilde samimi bir portre çizer. Görüntü yönetimi kasıtlı olarak düşük kaliteli ve düzensizdir, bu da filmin genel olarak çürüme ve dağılma hissini güçlendirir.

Gummo, geleneksel bir 'hikaye anlatma' filmi değil, bir duygu durumu, bir atmosfer filmidir. İzleyiciden pasif bir şekilde izlemesini değil, bu yabancı ve bazen itici dünyayı deneyimlemesini ister. Bu nedenle, ana akım sinemanın dışında kalan, sınırları zorlayan ve unutulmaz sahneleriyle zihinde yer edinen filmler arayanlar için önemli bir yapımdır. Amerikan bağımsız sinemasının en uç örneklerinden biri olarak kabul edilen Gummo'yu izlemek, sıradanlığın ve anlamsızlığın şiirsel bir şekilde yansıtıldığı benzersiz ve rahatsız edici bir yolculuğa çıkmak demektir.